
Και μέτα λέω γιατί είμαι μόνη.Κάθε φορά που πάω να νιώσω κάτι το πνίγω με τα ίδια μου τα χέρια.Κάθε φορά που εμφανίζεται η ευτυχία, της κάνω κωλοδάχτυλο . Μέσα μου λέω , οκ, ας τα γαμήσω όλα.Σήμερα είπα τη θεϊκή ατάκα: έτσι είμαι, και μπορείς να φύγεις όσο είναι νωρίς. Και έλαβα αποστομοτική απάντηση. Το οτι διώχνω όποιον μ ενδιαφέρει για να μην χρειαστεί να ασχοληθώ και να πληγωθώ, δεν το είχα καταλάβει ποτέ τόσο όσο σήμερα. Better luck next time. Όσο ζω μαθαίνω. Θέλω ηρεμία.Θέλω ευτυχία. Και τελικά δε συμβαδίζουν.Γιατί αν ασχοληθώ μπορεί να χάσω την ηρεμία μου και να χάσω την ευτυχία μου. Τελικά υπάρχει χρυσή τομή για εμένα?Ως πότε θα κάνω πράγματα για να μην είμαι ευτυχισμένη?




