Πέμπτη, 05 Φεβρουαρίου 2009

Fuck


Και μέτα λέω γιατί είμαι μόνη.Κάθε φορά που πάω να νιώσω κάτι το πνίγω με τα ίδια μου τα χέρια.Κάθε φορά που εμφανίζεται η ευτυχία, της κάνω κωλοδάχτυλο . Μέσα μου λέω , οκ, ας τα γαμήσω όλα.Σήμερα είπα τη θεϊκή ατάκα: έτσι είμαι, και μπορείς να φύγεις όσο είναι νωρίς. Και έλαβα αποστομοτική απάντηση. Το οτι διώχνω όποιον μ ενδιαφέρει για να μην χρειαστεί να ασχοληθώ και να πληγωθώ, δεν το είχα καταλάβει ποτέ τόσο όσο σήμερα. Better luck next time. Όσο ζω μαθαίνω. Θέλω ηρεμία.Θέλω ευτυχία. Και τελικά δε συμβαδίζουν.Γιατί αν ασχοληθώ μπορεί να χάσω την ηρεμία μου και να χάσω την ευτυχία μου. Τελικά υπάρχει χρυσή τομή για εμένα?Ως πότε θα κάνω πράγματα για να μην είμαι ευτυχισμένη?

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

cats dont like rain


Μετά απο πολύ καιρό βγήκα έξω. Πήγα στο aliarman και στο Hoxton , δύο απο τα πιο αγαπημένα μου μαγαζιά στο Γκάζι. Φυσικά πήγα καπάκι μετά τη δουλειά και είχα το λουκ-τακουνάκι, μαυροφορεμένη κυριούλα. Φυσικά η απόφαση μου να βγω έξω συνοδεύτηκε με κατακλυσμό και αναγκάστηκα να πλατσουρίζω το τακουνάκι σε λίμνες και ποτάμια ανάμεσα στα γκαζομάγαζα.
ΣΤΙΣ ΓΑΤΕΣ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕΙ Η ΒΡΟΧΗ ΕΚΤΟΣ
1. αν συνοδεύονται απο γκομενάκι που τις προστατεύει
2.αν ειναι σε ρομαντζοκατάσταση-φίλα με στη βροχή
3. αν βαριούνται να κάνουν μπάνιο

Fock of seaguls-I ran

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ένα live ολίγον dead

Τον τελευταίο καιρό ήμουν πολύ down ψυχολογικά. Έχασα τη γιαγιά μου, τον άνθρωπο που μεγάλωσε ουσιαστικά εμένα τα 3 μου αδέρφια και τα 5 μου ξαδέρφια. Ένας υπέροχος άνθρωπος στον οποίο χρωστάω το ποια είμαι σήμερα. Ο τρόπος μου να συμβιβαστώ με τη θλίψη ήταν να μένω μέσα και να αποβλακώνομαι στην τηλεόραση για να μη σκέφτομαι. Στη δουλειά όλα τα έκανα μηχανικά. Χθές λοιπόν μου πρότειναν να πάω να δω τον Robin Guthrie,co-founder των Cocteau Twins. Πήγα λοιπόν ήταν καθιστό στο Gagarin και δεν είχε καθόλου κόσμο. Ο εν λόγω κύριος είχε φτιάξει ένα φιλμάκι, είχε φέρει το λαπτοπακι του και γρατζουνούσε την κιθάρα. Η μουσική ήταν πολύ χαμηλά και μύριζε ξεπέτα στην ατμόσφαιρά. Ηταν το πιο dead live που έχω δει. Νύσταζα κιόλας απο τη δουλειά και παραλίγο να κοιμηθώ. Και αφού έβλεπε οτι το κοινό θα αποκοιμηθεί μετά απο μια ωρίτσα πήρε το iphone του το έβαλε στην τσέπη και την έκανε.
Οπότε σας αφήνω με κάτι ανεβαστικό για να ξυπνήσουμε
deceptacon - le tigre

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Να και κάτι νέο


Ευτυχώς που η δουλειά μου επιβάλλει να λιώνω στο net. Τώρα πρόσφατα ανακάλυψα τον www.internetakias.gr που να ναι καλά, μεταφέρει οτιδήποτε συμβαίνει στο δίκτυο. Εκεί βρήκα και ένα post που έλεγε πόσοι αμερικάνοι διέγραψαν φίλους τους απο το facebook για να κερδίσουν ενα burger. (http://internetakias.gr/2009/01/09/whopper-sacrifice/)
Να μου πεις όλοι μας έχουμε κάνει add άτομα λόγω πολλών κοινών γνωστών, άτομα του σκοτεινού μας παρελθόντος, άτομα με σπαστικά status ( τύπου τώρα κατουράω, μιλάω στο τηλέφωνο κλπ κλπ) και άτομα που μας την πέφτουν ασυστόλως. Οπότε γιατί να μην τα διαγράψουμε και να φάμε και ένα μπεργκεράκι.¨Ευγε Burger King αντε και στα Goodys πράξεις εκδίκησης, τύπου Καταδώστε στην εφορία στο γείτονα και κερδίστε ένα χρόνο δωρεάν κλάμπ
φυσικά:system of a down-revenga

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Αχ βρε Βritney

Αχ αυτό το κορίτσι
Πέτυχα το νέο της βίντεο και πραγματικά αναρωτιέμαι τι έχει παθει. Το σώμα της το έφτιαξε, αλλά γιατί κουνιέται σαν μαριονέτα? Έχει πάθει κάτι το διφορικό της? Εχουν χαλαρώσει τα μπουλόνια? Κουνιέται σα χαλασμένο ρομπότ.Να ναι η γόβα?Να ναι τα ναρκωτικά?
Βάζω το αγαπημένο μου mr roboto απο Styx, γιατί τουλάχιστον αυτό είναι το σωστό do the robot

Royksopp!!!

Εν αναμονή του νέου άλμπουμ το Μάρτιου βρήκα ένα τραγούδι που παίζουν μόνο στα live με φοβερό βίντεο!

Αντε να τους δω απο κοντά!

Τρίτη, 06 Ιανουαρίου 2009

Περπατώντας η γάτα μονάχη...


Μερικές φορές νιώθω τόσο έντονη την ανάγκη να σου μιλήσω. Να μοιραστώ μια στιγμή στο χρόνο μαζί σου.Μια στιγμή ευτυχίας, μια σταγόνα λύπης, την οσμή των γεύσεων, να σου προκαλέσω ένα χαμόγελο, να βυθιστώ στην αγκαλιά σου, να κοιτάξω τα μάτια σου και να χαθώ.
ΚΑι όμως δεν υπάρχεις. Δε μπορώ να μη νιώθω ερωτευμένη, δεν το ξέρω. Ήμουν ερωτευμένη με ένα φάντασμα, μια ανάμνηση της ευτυχίας μου. Και τώρα νιώθω κενό. Η χειρότερη δίψα του να θες να δώσεις αλλά να μη νιώθεις οτι θες να δοθείς κάπου.
Υπάρχεις. Το ξέρω οτι υπάρχεις και μου λείπεις. Πότε θα έρθεις? Πότε θα ξανανιώσω?Πότε θα φύγει η θλίψη απο μέσα μου?
Ελα να με βρεις.Έστω στα όνειρα μου . Ελα να παίξεις στο αρρωστημένο μούζικάλ της φαντασίας μου έναν ρόλο, έστω και κομπάρσου. Απλά φανερώσου.
Εχω βαρεθεί να ξυπνάω μόνη. Εχω βαρεθεί να μη λαχταρώ να δω κάποιον.Εχω βαρεθεί να έχω τόσο απόθεμα αγάπης και να μην βρίσκω αποδέκτη. Σαν ενα γράμμα προς το πουθενά. Σαν ενα γράμμα που ο παραλήπτης έχει αλλάξει διεύθυνση.
Σε ποια γειτονιά κατοικείς?
Μάζεψε τα όλα και έλα.